To już ostatni post z tej serii. Poprzednie możecie przeczytać tu i tu. Większość obliczeń mamy już za sobą, pozostało nam jedynie wybranie wentylatora.

Etap 5 – dobór wentylatora

Do doboru wentylatora koniecznie musimy znać dwie wartości:

• przepływ powietrza;
• spręż wentylatora, czyli opory przepływu.

Przepływ powietrza znamy, gdyż wiemy, że za pomocą wentylatora musimy dostarczyć do pomieszczenia powietrze w ilości 600m³/h. Spręż wentylatora również sobie obliczyliśmy. Są to straty ciśnienia w instalacji, które wyznaczaliśmy w 2 części.

Następnie w katalogu urządzeń szukamy wentylatora dachowego o wydajności V=600m³/h i sprężu Δp=58Pa.

Z wykresu widzimy, że najodpowiedniejszy będzie wentylator numer 1 o średnicy DN200. Wentylator posiada nawet większy przepływ i spręż niż potrzebujemy. (Szukałam wykresu, na którym byłyby przedstawione charakterystyki kilku wentylatorów. Ciężko jest taki znaleźć. Na ogół wykres dotyczy tylko jednego modelu wentylatora. Na pewno są wentylatory, które lepiej by odpowiadały naszym parametrom, lecz chodziło mi o pokazanie ogólnej zasady doboru spośród kilku modeli.)

Etap 6 – korekta instalacji

Dobraliśmy wentylator, który ma średnicę przyłączeniową DN200, a w naszej instalacji wentylacyjnej podejście jest DN250. W związku z tym musimy skorygować instalację poprzez dołożenie jednej kształtki – redukcji DN250/DN200. Na rysunku jest to element o numerze N14.

Dla pewności przeliczmy jeszcze raz straty ciśnienia w instalacji po dołożeniu dodatkowej kształtki.

Wartość strat zwiększyła się, lecz pamiętamy, że dobrany przez nas wentylator miał spręż większy niż potrzebowaliśmy, więc jest odpowiedni.

Jeśli nasuwają się Wam jakieś pytania odnośnie przedstawionego przykładu obliczeniowego, to zostawcie je w komentarzach.

Post ten stanowi kontynuację poprzedniego – część 1 możecie znaleźć tu.

Przypomnę, że zajmujemy się obliczeniami hydraulicznymi instalacji wentylacji mechanicznej oraz że ostatnio dobraliśmy nawiewniki i wyznaczyliśmy średnice przewodów wentylacyjnych.

Etap 3 – dobór filtra

Zadaniem filtra jest zatrzymanie zanieczyszczeń. W naszym przypadku mamy pomieszczenie, które nie wymaga szczególnej czystości powietrza, więc zastosujemy filtr wstępny klasy EU3 o średnicy DN250. Na zdjęciu poniżej możecie zobaczyć, jak wygląda kaseta z wkładem filtracyjnym.

Etap 4 – obliczenia strat ciśnienia

O ile wyznaczenie średnic przewodów wentylacyjnych jest bardzo proste i szybkie, to obliczenie strat w instalacji jest już pracochłonne. Obliczony spadek ciśnienia będzie nam potrzebny do doboru wentylatora. Będziemy brać pod uwagę zarówno opory liniowe, jak i miejscowe.  W tym celu całą instalację podzielimy sobie na fragmenty i ponumerujemy. Wykonujemy obliczenia dla linii nawiewnej, więc odcinki oznaczyłam literką N oraz numerkiem, czyli N1, N2… N13. W naszej instalacji wyróżniliśmy 13 odcinków.  Zobaczcie poniżej, jak to wygląda.

Następnie zajmujemy się za wyznaczeniem strat liniowych (na prostych odcinkach rur Spiro) oraz miejscowych (np. na nawiewniku,  kolanku, trójniku, filtrze itp.) na każdym fragmencie instalacji. Opory przepływu powietrza liczymy na linii od wentylatora do najbardziej niekorzystnego punktu. Tym miejscem jest u nas zawór nawiewny położony najdalej na lewo.  Aby określić straty ciśnienia w instalacji, tworzymy taką oto tabelę:

Zwróćcie uwagę, jakie wielkości wypisałam w  kolumnach. Na razie tabelka jest pusta. Kolejne wiersze będziemy uzupełniać po kolei wartościami odpowiednimi dla każdego fragmentu instalacji. Znamy już przepływy powietrza na każdym odcinku, ich średnice oraz prędkości powietrza (wartości z tabelki do obliczeń średnic rur z części 1). Długości odcinków mierzymy z rysunku.  Zatem wszystkie te wartości wpisujemy do tabeli.

Brakuje nam jeszcze  jednostkowych strat ciśnienia oraz współczynników strat miejscowych. Wartości te odczytamy z wykresów i tabel, które zamieściłam poniżej.

Prześledźmy kolejno każdy odcinek naszej przykładowej instalacji.

N1 Nawiewnik:

Stratę miejscową na zaworze nawiewnym o średnicy DN 160  odczytujemy dla wydatku 200m³/h z wykresu umieszczonego przez producenta w katalogu. Zwróćcie uwagę, że wartość straty podana jest już w Pa, więc od razu będziemy mogli wpisać ją do kolumny “Z” (straty miejscowe).

N2 Flex:

Wartość jednostkowych strat liniowych odczytujemy z wykresu dostarczonego przez producenta dla średnicy DN160 i przepływu 200m³/h oraz wpisujemy do kolumny “R” (jednostkowa strata liniowa).

N3 Zmiana kierunku przepływu flex:

Wartość straty miejscowej odczytujemy z wykresu dla średnicy DN160 i przepływu 200m³/h, wpisujemy do kolumny “Z”.

N4, N7, N10 i N12 Rury Spiro:

Wartość jednostkowej straty liniowej odczytujemy z wykresu dla odpowiedniej średnicy oraz przepływu powietrza i wpisujemy do kolumny “R”. Poniżej możesz zobaczyć przykładowy nomogram do określania jednostkowych strat liniowych w przewodach wentylacyjnych.

N5, N8 Dyfuzor:

Wartość współczynnika miejscowej straty ciśnienia odczytujemy z tabeli i wpisujemy do kolumny “ζ”.

N6 Trójnik:

Wartość współczynnika miejscowej straty ciśnienia odczytujemy z tabeli i wpisujemy w kolumnie “ζ”.

N9 Trójnik:

Wartość współczynnika miejscowej straty ciśnienia odczytujemy z tabeli i wpisujemy do kolumny “ζ”.

N11 Kolano 90o:

Wartość współczynnika miejscowej straty ciśnienia odczytujemy z tabeli i wpisujemy do kolumny “ζ”.

N13 Filtr powietrza:

Spadek ciśnienia na filtrze odczytujemy z wykresu dostarczonego przez producenta i wpisujemy do kolumny “Z”.

Wszystkie odczytane z tabel i wykresów wartości wpisaliśmy do naszej tabeli z obliczeniami. Znając jednostkowe straty liniowe oraz współczynniki strat miejscowych, możemy wyliczyć wyliczyć spadek ciśnienia na każdym odcinku.

Stratę liniową otrzymujemy przez przemnożenie jednostkowej straty liniowej przez długość odcinka, a stratę miejscową liczymy według wzoru wypisanego w kolumnie w tabeli (ρ – gęstość powietrza 1,2kg/m³).

Teraz sumujemy straty na wszystkich fragmentach i otrzymujemy wartość strat ciśnienia w całej instalacji – ostatni wiersz naszej tabeli. Z naszych obliczeń wynika, że łączne straty ciśnienia w instalacji wynoszą niecałe 58Pa.

W ten sposób mamy już wykonaną największą i najtrudniejszą część  obliczeń. W kolejnym, ostatnim z tej serii poście pokażę Wam, jak należy dobrać wentylator nawiewny dla rozpatrywanej instalacji nawiewnej.

Zauważyłam, że ostatnio dość często pojawiają się u mnie zapytania odnośnie przykładowych obliczeń wentylacji mechanicznej. Pomyślałam więc, że powinnam opisać Wam po kolei tok obliczeń. Przedstawię go Wam w 3 kolejnych postach.

Zatem prześledźmy razem prosty przykład. Dziś dobierzemy nawiewniki oraz określimy średnice przewodów wentylacyjnych, a w następnych artykułach dokończymy obliczenia hydrauliczne instalacji.

Do naszego pomieszczenia mamy dostarczyć za pomocą wentylatora dachowego 600m?/h świeżego powietrza. Powietrze zostanie rozprowadzone za pomocą 3 nawiewników. Dodatkowo za wentylatorem umieścimy filtr powietrza, aby zanieczyszczenia z zewnątrz nie dostawały się do środka. Zilustrujmy sobie to na schematycznym rysunku:

Na schemacie  zaznaczyłam ilości przepływającego powietrza.

Etap 1 – dobór nawiewników

Powietrze chcemy rozprowadzić za pomocą 3 nawiewników o przepływie 200 m?/h każdy. Z katalogu elementów wentylacyjnych wybieramy odpowiedni rodzaj nawiewnika (np. zwykły zawór nawiewny, dysza, nawiewnik do montażu na kanale itp.). W naszym pomieszczeniu chcielibyśmy zamontować anemostaty nawiewne w suficie podwieszanym, więc zastosujemy 3 zawory przedstawione na zdjęciu poniżej:

Na wykresie w katalogu sprawdzamy, jaka jest wymagana średnica nawiewnika, aby uzyskać żądany przepływ powietrza (200m?/h) oraz aby spadek ciśnienia na zaworze nie był zbyt duży.

Odczytałam, że potrzebujemy 3 zawory o średnicy 160mm.

Etap 2 – dobór średnic

Teraz możemy zająć się wyznaczeniem średnic rur. Instalację dzielimy na fragmenty, w których przepływ powietrza jest taki sam, a zatem średnica jest taka sama. U nas będą to 3 odcinki. Korzystając z metody, którą opisałam tutaj, liczymy wielkość średnic. Wyniki obliczeń przedstawiłam w tabeli:

W ten sposób, mając wyliczone średnice przewodów, możemy narysować instalację wentylacyjną:

Podejścia do nawiewników zostaną wykonane z przewodów elastycznych typu flex, a pozostała część instalacji z rur Spiro oraz kształtek z blachy stalowej ocynkowanej.

Myślę, że do tej pory wszystko powinno być Was jasne. W następnym poście przeprowadzimy dalszy ciąg obliczeń. Dobierzemy filtr powietrza i wyznaczymy wartość strat ciśnienia potrzebną do doboru wentylatora.

Dziś kolejny post  z serii prostych obliczeń. Na podstawie przykładu wyznaczymy sobie, jaką moc powinna mieć nagrzewnica powietrza w układzie wentylacyjnym.

Przykład

Zatem, skupmy się na konkretnym przypadku. W naszym domu planujemy wykonanie instalacji wentylacji mechanicznej z rekuperatorem o przepływie powietrza  1200 m³/h=0,33m³/s (czyli strumień objętości powietrza) i sprawności temperaturowej 70%.

Dzięki odzyskowi ciepła w rekuperatorze powietrze świeże (pobierane z zewnątrz) ogrzewa się od powietrza ciepłego usuwanego z pomieszczenia. Załóżmy, że jest zima, a temperatura na dworze to -9ºC, natomiast po przejściu przez rekuperator osiąga temperaturę 5ºC. Jednak powietrze to jest jeszcze zbyt zimne, abyśmy mogli  nawiewać je do pomieszczeń. Naszym celem jest podniesienie temperatury powietrza nawiewanego, aby osiągnęło ono temperaturę 20ºC. Z tego powodu zastosujemy nagrzewnicę powierza.

Potrzebną moc nagrzewnicy wyznaczymy z poniższego wzoru:

Q – moc nagrzewnicy powietrza, kW;

V – strumień objętości powietrza, m³/s;

– gęstość powietrza, =1,2 kg/m³;

– ciepło właściwe powietrza, ;

Δ T – różnica temperatur powietrza przed i za nagrzewnicą.

Wynik

Podstawiając wartości do wzoru, otrzymujemy:

W taki oto szybki sposób wyznaczyliśmy wymaganą wielkość nagrzewnicy powietrza. Wiemy, że do ogrzania 1200m³/h powietrza od 5ºC do 20ºC potrzebujemy nagrzewnicę o mocy 6kW.

Parę dni temu robiłam dokładne obliczenia, ile ciepła jest potrzebne do ogrzania domu w ciągu roku w zależności od rodzaju zastosowanej wentylacji. Myślę, że końcowe wyniki są warte zinterpretowania.

Kalkulacje wykonałam dla dwóch wariantach. Najpierw przyjęłam, że w moim budynku wentylacja działa w sposób grawitacyjny. Obliczenia powtórzyłam dla drugiego przypadku, ale założyłam, że wentylacja jest realizowana mechanicznie.

Wyniki

Zastosowanie w domu centrali wentylacyjnej z odzyskiem ciepła spowodowało  zmniejszenie zapotrzebowanie na ciepło dla budynku aż o połowę.

Wniosek jest taki, że najwięcej ciepła “ucieka” z naszych domów poprzez niekontrolowany przepływ powietrza w wentylacji naturalnej. Ciepło, a wraz z nim pieniądze, które wydaliśmy na ogrzewanie, tracimy bezpowrotnie przez komin wentylacyjny. W przypadku, gdy zastosujemy wentylację mechaniczną (instalacja z rekuperatorem) zyskujemy duże oszczędności. Odzyskujemy ciepło z powietrza usuwanego i ogrzewamy nim świeże powietrze z zewnątrz, które dostarczamy do wnętrza domu.

Koszty prądu do zasilania wentylatorów

W obliczeniach uwzględniłam, że będzie większe zużycie prądu do napędu wentylatorów w centrali. Z drugiej strony, skoro zmniejszy się zapotrzebowanie na ciepło, to skróci się czas pracy kotła c.o. W efekcie potrzeba mniej prądu do napędu pompy obiegowej oraz regulacji kotła. Moje wyliczenia pokazały, że ten zysk prawie w całości pokrywa potrzeby na energię elektryczną dla wentylacji mechanicznej.

Podsumowując, zastosowanie układu wentylacji mechanicznej w domu jest bardzo korzystne ekonomicznie. Wydatki na ogrzewanie zmniejszą się około o połowę.  Generuje to bardzo duże oszczędności w ciągu roku, a czas zwrotu kosztów, które poniesiesz na zakup i montaż instalacji jest naprawdę krótki.

Ilość przepływajacego powietrza zależy od przeznaczenia pomieszczenia i jest określona w normach (PN-83/B-03430/Az3:2000) oraz w warunkach technicznych*, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Znając tą wartość możemy obliczyć, jaka powinna być odpowiednia średnica przewodu wentylacyjnego. Dziś prześledzimy sobie takie obliczenia. Przeanalizujmy wyprowadzenie wzoru na średnicę rury Spiro krok po kroku.

Krok 1

Wiesz, że strumień objętości przepływającego powietrza to:
,
gdzie:

• V - strumień objętości przepływającego powietrza, m/s. Aby przeliczyć na , wystarczy, że podzielisz przez 3600.
• w - prędkość przepływu powietrza, m/s. Zalecana prędkość przepływu powietrza przez przewód główny i rozprowadzający powinna wynosić poniżej 4m/s, aby instalacja nie była zbyt głośna.
• A - pole powierzchni przekroju poprzecznego kanału, .

Krok 2

Dla przewodów okrągłych pole powierzchni przekroju poprzecznego rury to:
,
gdzie:

• D - średnica przewodu, m.

Krok 3

Zatem, podstawiając do pierwszego wzoru i przekształcając go, otrzymujemy poszukiwaną średnicę przewodu:

, m.

Po obliczeniu potrzebnej średnicy możesz dobrać odpowiednią rurę Spiro z dostępnych na rynku (rozmiary w mm): 
80, 100, 125, 150, 160, 200, 250, 315, 355, 400, 450, 500, 560, 630, 710, 800, 900, 1000, 1120, 1250, 1400, 1500, 1600

Dla instalacji wentylacyjnej w domku jednorodzinnym najczęściej używa się rur Spiro w rozmiarach: 100, 160, 200, 250 i 315.

_

Gdy zamierzasz wybudować sobie dom, zaczynasz czytać fachową prasę, przeglądasz w internecie strony firm oraz producentów materiałów budowlanych. Poznajesz nowe tendencje w budownictwie oraz najnowocześniejsze rozwiązania technologiczne. Na pewno poświęcasz dużo czasu na wybranie systemu ogrzewania, ale też zaczynasz myśleć nad rozwiązaniem wentylacji w domu.

W Polsce nowo powstające budynki jednorodzinne przeważnie wyposażone są w wentylację grawitacyjną. Wentylacja mechaniczna niestety nadal należy do rzadkości. Zapewne myślisz, że instalacja wentylacji mechanicznej znacząco wpłynie na koszt Twojego domu. W zeszłym tygodniu projektowałam instalację wentylacji mechanicznej do domku jednorodzinnego i na tym przykładzie przedstawię Ci koszty takiej instalacji. Może najpierw zacznę od przybliżenia Tobie budynku.

Opis budynku

Dom jest dwukondygnacyjny, niepodpiwniczony. Nie należy do najmniejszych, bo ma powierzchnię użytkową 240 m2 i kubaturę 700m3. Na parterze znajduje się salon (36m2) oraz gabinet (15m2), a na piętrze cztery sypialnie (21m2, 19 m2, 16m2, 42m2).

Opis instalacji

Na podstawie obliczeń dobrałam podwieszaną centralę wentylacyjną nawiewno-wywiewną z odzyskiem ciepła (wymiennik krzyżowy). Rekuperator nie posiadała w sobie nagrzewnicy, więc aby podgrzać świeże powietrze pobierane z zewnątrz zastosowałam małą, kanałową nagrzewnicą elektryczną. Praca centrali będzie regulowana za pomocą sterownika naściennego. W tym przypadku zaproponowałam rozbudowany regulator z możliwością programowania tygodniowego oraz sterowania pracą okapu w kuchni. Po włączeniu okapu, centrala zaczyna pracować na najwyższym biegu.

Świeże powietrze, które zostało poddane obróbce w centrali, rozprowadziłam za pomocą kanałów wentylacyjnych typu Spiro oraz Flex. Wszystkie przewody nawiewne i wywiewne należy zaizolować, aby ograniczyć do minimum straty ciepła. Główne przewody są prowadzone przez nieogrzewany garaż i poddasze, a w mieszkaniu instalacja jest rozprowadzona przestrzeni sufitu podwieszanego w korytarzach.

Koszty

Post miał być o kosztach, a tu najwięcej miejsca zajął mi opis wentylacji. Bez tego niestety byś nie wiedział, co ujęłam w cenie instalacji. Zatem koszty przedstawiają się następująco:

• centrala wraz z rozbudowaną automatyką - 7 000 PLN netto
• przewody wentylacyjne, kształtki, izolacja, nawiewniki i wywiewniki – 3 000 PLN netto
•  montaż instalacji wentylacyjnej – 2 500 PLN netto

Jak już obliczyłeś cały koszt wyniósł 12 500 PLN netto. Największy koszt trzeba ponieść na centralę. Oczywiście ceny są orientacyjne, ale na ich podstawie możesz szacunkowo określić, jaką część budżetu pochłonie instalacja wentylacyjna w Twoim domu. Jak widzisz, wykonanie takiej instalacji kosztuje tyle co kino domowe, a w ten prosty sposób zapewniasz sobie zawsze świeże i czyste powietrze w domu na wiele lat.

Zawsze mamy problem z tym, żeby określić, do którego pomieszczenia w mieszkaniu należy nawiać świeże powietrze, z którego usunąć oraz jakie powinny być ilości powietrza. Dziś zajmiemy się kuchnią. Przedstawię mały “wyciąg” z normy “Wentylacja w budynkach mieszkalnych” PN-83 B-03430/Az3:2000. Poniżej zestawiłam najważniejsze informacje.

Ile powietrza usunąć?

W zależności od tego, czy masz kuchenkę elektryczną, czy gazową oraz czy w kuchni jest okno, czy też nie, usuwasz powietrze w następujących ilościach:

• kuchnia z oknem zewnętrznym wyposażona w kuchnię gazową lub węglową 70m3/h;
• kuchnia z oknem zewnętrznym wyposażona w kuchnię elektryczną w mieszkaniu do 3 osób 30m3/h;
• kuchnia z oknem zewnętrznym wyposażona w kuchnię elektryczną w mieszkaniu dla więcej niż 3 osób 50m3/h;
• dla kuchni bez okna zewnętrznego lub dla wnęki kuchennej wyposażonej w kuchnię elektryczną 50m3/h.

W przypadku kuchni bez okna zewnętrznego, które jest wyposażone w kuchnię gazową powinieneś mieć mechaniczną wentylację wywiewną, a usuwany strumień powietrza powinien wynosić 70m3/h.

Zalecane jest projektowanie urządzeń wentylacyjnych, które mogą okresowo zwiększyć strumień objętości powietrza usuwanego w czasie użytkowania kuchni do co najmniej 120m3/h.

Jak usunąć powietrze wywiewane?

Wywiew powietrza z kuchni zapewnij poprzez otwory wyciągowe. Usytuuj je w górnej części ściany i przyłącz do pionowych przewodów wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej. Pamiętaj, że do poszczególnych pionów wentylacyjnych możesz przyłączyć wyłącznie pomieszczenia o tym samym przeznaczeniu (np. higieniczno-sanitarne, kuchenne itd.).

Jak nawiać powietrze?

Nawiew powietrza zewnętrznego do kuchni z oknem zewnętrznym musisz zapewnić w następujący sposób:

• przez nawiewniki wentylacji mechanicznej;
• gdy posiadasz okna o współczynniku infiltracji mniejszym niż 0,3 m3/(m*h*daPa^2/3), przez nawiewniki o regulowanym stopniu otwarcia. Nawiewniki możesz umieścić:
  - w górnej części okna (w ościeżnicy, ramie skrzydła, między ramą skrzydła a górną krawędzią szyby zespolonej);
  - w otworze okiennym (między nadprożem a górną krawędzią ościeżnicy, w obudowie rolety zewnętrznej);
  w przegrodzie zewnętrznej ponad oknem.

Ilość powietrza przepływającego przez całkowicie otwarty nawiewnik (przy różnicy ciśnienia po obu jego stronach 10 Pa) powinien mieścić się w przedziale:

• od 20 do 50 m3/h - gdy masz wentylację grawitacyjną;
• od 15 do 30 m3/h - gdy masz wentylację mechaniczną wywiewną.

Strumień powietrza przepływającego przez nawiewnik, którego element dławiący znajduje się w pozycji całkowitego zamknięcia, powinien zawierać się w granicach od 20% do 30% strumienia przy jego całkowitym otwarciu.

Musisz też zapewnić dopływ powietrza wewnętrznego do kuchni. Wystarczą otwory w dolnej części drzwi lub szczelina pomiędzy dolną krawędzią drzwi a podłogą. Powierzchnia netto szczeliny lub otworów powinna wynosić min. 220cm2.

Kuchnia jest źródłem mnóstwa zapachów, pochodzących głównie z przygotowywania potraw. Na pewno nie chcesz, aby zapachy i wilgoć z kuchni przedostawały się do reszty Twojego mieszkania. Zadbaj zatem o odpowiedni system wentylacji kuchni.

Nawiewniki należą do jednych z najważniejszych elementów składowych instalacji wentylacyjnej. Musisz je starannie zwymiarować i dobrać, aby nie było przeciągów, hałasów, niekorzystnego rozkładu temperaturowego w pomieszczeniu.

Nawiewniki mają wpływ na kształt strugi wypływającego do pomieszczenia powietrza. Za ich pomocą można regulować wielkość i kierunek strugi dostarczanego powietrza.

Rola nawiewników:

• doprowadzenie świeżego powietrza do strefy przebywania ludzi;
• utrzymanie wyrównanej temperatury w pomieszczeniu przy zachowaniu odpowiedniej prędkości.

Rodzaje nawiewników

Nawiewniki ścienne - wypływa z nich poziomy strumień powietrza.

Nawiewniki sufitowe - za pomocą kierownic kierują powietrze mniej lub bardziej w kierunku poziomym. Gdybyśmy powietrze skierowali skoncentrowanym strumieniem pionowo, doprowadziłoby to do objawów przeciągu.

Nawiewniki mogą być wykonane jako:

• anemostaty talerzowe;
• anemostaty kołowe;
• anemostaty kwadratowe;
• anemostaty prostokątne;
• nawiewniki szczelinowe;
• nawiewniki wirowe;
• nawiewniki z osłonami z płyt perforowanych;
• dysze dalekiego zasięgu.

W bogatej gamie znajdziesz modele blaszane, aluminiowe, plastikowe. Z palety kolorów, możesz wybrać dowolną barwę swojego nawiewnika.

Typ zastosowanych nawiewników zależy od:

• strumienia nawiewanego powietrza;
• możliwości montażowych;
• przeznaczenia pomieszczenia;
• dopuszczalnej prędkości w strefie przebywania ludzi.

Jak dobrać nawiewnik?

Nawiewnik dobierz przy użyciu np. nomogramów dostarczonych przez producenta. Znając żądany przepływ powietrza przez nawiewnik i maksymalną prędkość powietrza na nawiewniku (do około 2m/s), z wykresu odczytasz wymiar odpowiedniego elementu nawiewnego. Aby zredukować dużą prędkość i wysokie ciśnienie w przewodach znajdujących się przed nawiewnikami, zastosuj skrzynki rozprężne.

Nawiewniki dobieraj tak, aby powietrze prawidłowo rozpływało się w całej strefie przebywania ludzi oraz aby powstający na nich hałas był jak najmniejszy.
Są praktycznie jedynym widocznym elementem instalacji wentylacyjnej, więc powinny być starannie dopasowane i estetycznie wykonane.

W domach jednorodzinnych możesz najczęściej spotkać się w wentylacją grawitacyjną. Wentylacja ta, jak każda naturalna jest niekontrolowana i prowadzi do dużych strat energii zwłaszcza w okresie grzewczym.

Określenie ilości powietrza dostającego się do wnętrza domu jest trudne, gdyż zależy od wielu bardzo zmiennych czynników (kierunek i siła wiatru, różnica temperatur i ciśnień powietrza wewnątrz i zewnątrz pomieszczenia, nieszczelności w przegrodach). Wentylacja grawitacyjna działa skutecznie w zasadzie tylko w okresie zimowym.

• doprowadź odpowiednią ilość świeżego powietrza – ze zjawiskiem wstecznego ciągu kominowego możesz spotkać się często po termomodernizacji budynku i wymianie okien na nowe i bardzo szczelne. Szczelne okna utrudniają wentylację. Kanały wywiewne nie działają sprawnie z powodu brakującego dopływu świeżego powietrza. Następstwem jest zły stan higieny powietrza i szkody spowodowane wysoką wilgotnością.Gdy wymieniasz okna na nowe, to wybierz model z wbudowanymi nawiewnikami szczelinowymi. Natomiast, jeżeli już borykasz się z problemem wiejącego zimnego powietrza z kratek wentylacyjnych, to spróbuj rozszczelnić okna, a sytuacja powinna poprawić się.

• przedłuż komin wentylacyjny – z problemem wstecznego ciągu masz do czynienia na ogół na ostatniej kondygnacji. Odcinek przewodu wentylacyjnego obsługujący to piętro jest dużo krótszy niż np. pomieszczenia na parterze budynku. O ile to jest możliwe, dobuduj komin wentylacyjny.

• zamontuj nasadę kominową – “sprawcą” wstecznego ciągu wentylacyjnego jest również wiatr. Opadający wiatr powoduje zamknięcie wylotu komina, a w następstwie zanika ciąg wentylacyjny. Działanie wiatru na budynek powoduje niekorzystne nawiewanie powietrza do kanałów wentylacyjnych. Możesz temu zapobiec, montując na wylocie komina wentylacyjnego specjalną nasadę kominową.

Jeżeli miałeś problem z wiejącym powietrzem z kratek wentylacyjnych i poradziłeś sobie z nim, to podziel się swoimi doświadczeniami w komentarzach.